Sahada Çalışan Hekimlerin Ulusal Çekirdek Eğitim Programın-2014'te Yer Alan Hekimlik Uygulamaları Hakkındaki Görüşlerinin Değerlendirilmesi

Özlem Coşkun

[email protected], Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıp Eğitimi ve Bilişimi AD

Işıl İrem Budakoğlu

[email protected], Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıp Eğitimi ve Bilişimi AD

Dilek Öztaş

[email protected], Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Tedavi Hizmetleri Genel Müdürlüğü

Özgür Erdem

[email protected], Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Tedavi Hizmetleri Genel Müdürlüğü

AMAÇ Ulusal Çekirdek Eğitim Programında(UÇEP-2014) yer alan hekimlik uygulamalarının birinci basamaktaki uygulamalara ilişkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.

YÖNTEM                  

Tanımlayıcı bir çalışmadır. Anket birinci basamak kuruluşlarında görev yapan hekimlere(N:27652) web tabanlı anket formu gönderilermiş ve 4117 hekim anketin tamamını yanıtlanmıştır. Hekimlere Temel Hekimlik Uygulamalarının çalıştıkları alanda ne düzeyde gerekli olduğu ve kendilerini ne kadar yeterli buldukları sorulmuştur.

BULGULAR

Çalışmaya katılan hekimlerin %33,1’i kadın %66,9’u erkek ve %90,9’u pratisyen hekimdi. Hekimlerin %75.0’i Aile Sağlığı Merkezinde çalışıyordu. Çalışmaya katılan hekimlerin ilk üç sırasında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi(n:263), Cerrahpaşa Tıp Fakültesi(n:224) ve Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi(n:221) mezunlarıydı.

UÇEP-2014 Temel Hekimlik Uygulamalarının değerlendirmeleri; “Genel ve soruna yönelik öykü alabilme” başlığında %31,2’si “Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli” ve kendilerini %76,2’si “yeterli”; “Psikiyatrik öykü alabilme” %43,5’i Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli” ve %47,5’i“yeterli”, “Mental durumu değerlendirebilme” %21,1’i “Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli” ve %62,4’ü “yeterli”; “Adli olgu muayenesi” %37,9’u  “Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli” ve %47,5’i; “yeterli” “Antropometrik ölçümler” %14,2’si “Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli” ve %45,8’i “yeterli”; “Baş-boyun ve KBB muayenesi” %56,1’i “Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli”  ve %76,9 “yeterli”; “Batın muayenesi” %23,3’ü  “Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli” ve %78,6’sı “yeterli”;“Çocuk ve yenidoğan muayenesi” “Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli” % 18,3 ve %54,79’u “yeterli”;“Deri muayenesi” % 17,5’i “Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli” ve % 64,1’i “yeterli”; “Gebe muayenesi” %49,6’sı  “Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli” ve %46,2’si “yeterli”;“Genel durum ve vital bulguların değerlendirilmesi” %33,6’si   “Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli” ve %81,1 “yeterli”;“Göz, göz dibi muayenesi” %38,8’i Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli” ve %40,9’u “yetersiz”;“Jinekolojik muayene” %36,2’i Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli” ve yetersiz %38,8;“Kardiyovasküler sistem muayenesi” “Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli” %17,8’i ve %55,1’i “yeterli”;“Kas‐iskelet sistem muayenesi” %54,4’ü Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli” ve %71,1’i yeterli;”Meme ve aksiller bölge muayenesi” %15,9’u“Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli”ve %65,8’i “yeterli”;“Nörolojik muayene” %49,1’i “Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli” ve %29,3’ü “yeterli”; “Ölü muayenesi” %39,0’u “Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli” ve %44,6’sı “yeterli”;“Solunum sistemi muayenesi” %22,3’ü “Her hekim karmaşık olgularda bile müdahale yapabilmeli”  ve %77,3’ü”yeterli”;”Ürolojik muayene” %47,5’i  “Her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli” ve %46,7’i “yeterli” şeklinde ifade edildiği görüldü.

SONUÇ

UCEP2014 temel hekimlik uygulamalarında “Öykü Alma ve Genel ve Soruna Yönelik Fizik Muayene” başlıklarında hekimler gözdibi ve jinekolojik muayenede kendilerini çoğunlukla yetersiz tanımladıkları ve başlıkların tamamında sahada her hekim sık görülen ancak karmaşık olmayan olgularda müdahale yapabilmeli şeklinde görüş bildirmişlerdir.

Anahtar Kelimeler

UCEP-2014 hekimlik uygulamaları, Birinci basamak